به گزارش ایراسین، می گویند با ایجاد بندر خشک در اصفهان با توجه به بحران آب و آلودگی هوایی که این استان را کاملا دور زده است می توان شاهد کاهش ترافیک و حجم تردد جادهای، ایجاد سرعت در حملونقل و صادرات و ترانزیت با کمترین هزینه مالی و از همه مهم تر شاهد پیوند اقتصادی میان شمال و جنوب کشور بود.
این اتفاق بزرگ اقتصادی اگرچه در ابتدای کار نشانه های ذوق و پیشرفت و رونق اقتصادی را در چهره مان پدیدار می کند اما به همان میزان یاس و ناامیدی را در گوشه ذهن متبادر. تجربه راه اندازی بندر خشک در شلمچه و سرخس که هنوز که هنوز است بی استفاده مانده است و تنها باعث از بین رفتن میلیاردها سرمایه گذاری گردیده بیم ناکامی این طرح در اصفهان را به جان می اندازد.
اقتصادانان، بازرگانان و صنعتگران ماهیتا با اصل موضوع موافقند و بنا به دلایلی که در بالا به آن اشاره شد از راه اندازی چنین خط ترانزیتی در اصفهان استقبال هم می کنند، اما دغدغه اصلی آنها تبدیل شدن این بندر به حیات خلوتی برای جذب اعتبارات ملی و در نهایت عدم کاربری اصولی و درست از آن طبق پروژه و سیاست های تعریف شده است.
رضا برادران اصفهانی به عنوان حقوقدان، بازرگان و فعال اقتصادی و عضو اتاق بازرگانی استان اصفهان در خصوص این پروژه می گوید: اصفهان به عنوان یکی از قطب های صنعتی کشور می تواند شاهراه اصلی واردات و صادرات و تجارت ایران باشد و پروژه بندر خشک یکی از موضوعاتی است که می تواند گام موثری در رسیدن به این هدف باشد
وی معتقد است این استان تمامی زمینه های لازم برای رونق اقتصادی در کشور را دارد: «احداث این بندر با توجه به مشکلات عدیده ای که در زمینه صنعت و تجارت ایجاد شده می تواند درعرصه کار و فعالیت ارمغان های خوبی را با خود به دنبال داشته باشد».
عضو اتاق بازرگانی استان اصفهان می گوید: هم اکنون نرخ بیکاری در اصفهان دو رقمی است و با توجه به خشکسالی اصفهان و رکود صنعت و اشتغال در این استان ما نیازمند راهکارهای جدیدی هستیم تا بتوانیم با تعامل با بخش خصوصی رونق اقتصادی را به اصفهان بازگردانیم.
به گفته او این استان با مشکلات بسیاری روبرو شده است و زمان آن رسیده که شرایطی را فراهم کنیم که از انواع حمل ونقل بهره مند شویم.
برادران می گوید: در کشورهای توسعه یافته این موضوع حل شده است و اگر ما نخواهیم حمل و نقلی با سرعت بیشتر، ایمنی بالاتر و هزینه کمتر داشته باشیم باید به سمت این نوع طرح ها برویم و به نظر من طرح بندر خشک می تواند گام موثری در حمل و نقل ترکیبی باشد که اقتصاد ما نیازمند آن است.
در مقابل این اظهار نظر قاسمعلی جباری، عضو دیگر اتاق بازرگانی اصفهان با غیر ضروری دانستن تاسیس چنین بندری در اصفهان بیان میکند: قطعا اگر وجود بندرخشک برای اصفهان لازم بود، تاکنون اجرایی شده بود یا آنکه حداقل مجوزش صادر میشد.
البته «بندرخشک» از جمله طرح هایی بود که تقریبا از چند سال پیش، زبان به زبان مسئولین شهر اصفهان چرخید و هر کس قولی برای آن داد و اکنون با ماندن در پشت گرفتن مجوزها نگرانی این وجود دارد که بازهم این پروژه خندقی برای دفن اعتبارات و پرشدن جیب یک عده خاص شود.
گرچه «مهرعلیزاده» استاندار وقت اصفهان در این مورد اظهار کرده بود: تیمی بسیار قوی برای پیگیری مسائل بندرخشک تعیین و تمامی مجوزها اخذ شده است اما منتظر وزارت راه و شهرسازی و کمیسیونهای مربوطه هستیم.
اما بدنیست بدانید که پیشینه ایجاد بندر خشک در دنیا به سال ۱۹۵۱ میلادی میرسد که با وارد شدن کانتینر به عرصه واردات و صادرات و افزایش حجم دادوستد و امور گمرکی و واردات و صادرات کالا، فعالان عرصه تجارت دنیا به این فکر افتادند تا بنادر پشتیبانی را در مناطق دورتر از ساحل برای کاهش حجم فعالیت و ترافیک کاری بنادر آزاد ایجاد کنند که در اصطلاح بندر خشک نامگذاری شدند و در این زمینه کم کم ما ۵۰ سالی از دنیا عقب مانده ایم.
امروزه بندر خشک و به مکانی اطلاق میشود که با تجهیزات ثابت و متحرک جهت خدمات تجاری – اقتصادی به متقاضیان برای جابجایی، انبارش کالا و کانتینرهای صادراتی، وارداتی، تحت کنترل و نظارت گمرک، با امکانات انبارداری، کارهای اداری و تشریفات ترانزیت و انتقال، در نقطهای دورتر از ساحل به وجود بیاید.
بنادر خشک به ۳ دسته با فاصله دور، متوسط و نزدیک به دریا تقسیمبندی میشود که از بنادر خشک دور به دریا در جهان میتوان به بندر خشک «ایساکا» در تانزانیا اشاره کرد که با توجه به تحقیقات انجامگرفته تسهیلات موجود در آن با توجه به افزایش مبادله کانتینر با کشورهای همسایه نظیر «روآندا» و «برونیی» قابل توجه است.
با توجه به اینکه هر قطار باری میتوان جایگزین ۴۰ تا ۵۰ کامیون ترانزیت در حمل محمولههای تجاری باشد فواید بندر خشک برای کاهش ترافیک جادهای و نیز کاهش هزینهها در کلان شهر اصفهان که قطب فولاد کشور هم به شمار می رود و از جمله شهرهای صنعتی بزرگ است پر رنگ تر میشود.
ارسال نظر